ابا بینی ار خود ابائی نیابی

ببر بیخ آمال تا دل نرنجد

که بر خوان دونان صلائی نیابی

خرد را چه گوئی که بر خوان دو نان

چو شل کرده باشی رگ آب دیده

بصر بسته توتیائی نیابی

چو گرگ اجری از پهلوی زاغ کم خور