که بر خوان دونان صلائی نیابی

در یوسفی زن که کنعان دل را

ز صاع لئیمان عطائی نیابی

ببر بیخ آمال تا دل نرنجد

خرد را چه گوئی که بر خوان دو نان

ابا بینی ار خود ابائی نیابی

چو شل کرده باشی رگ آب دیده