خرد را چه گوئی که بر خوان دو نان

ز صاع لئیمان عطائی نیابی

ببر بیخ آمال تا دل نرنجد

که بر خوان دونان صلائی نیابی

ابا بینی ار خود ابائی نیابی

چو شل کرده باشی رگ آب دیده

بصر بسته توتیائی نیابی