یوسف روز جلوه کرد از دم گرگ و می کند

ریخت به هر دریچه ای آقچه زر شش سری

غالیه سای آسمان سود بر آتشین صدف

از پی مغز خاکیان لخلخه های عنبری

یوسف گرگ مست ما دعوی روز پیکری

گرچه صبوح فوت شد کوش که پیش از آفتاب

زان می آفتاب وش یاد صبوحیان خوری