یوسف گرگ مست ما دعوی روز پیکری

غالیه سای آسمان سود بر آتشین صدف

از پی مغز خاکیان لخلخه های عنبری

یوسف روز جلوه کرد از دم گرگ و می کند

گرچه صبوح فوت شد کوش که پیش از آفتاب

زان می آفتاب وش یاد صبوحیان خوری

درده کیمیای جان، ز آتش جام زیبقی