بر درجات خط جام آب چو آتش اختری

از پس زر اختران کامده بر محک شب

رفت سیاهی از محک، ماند سپید پیکری

تیره شد آب اختران ز آتش روز و می کند

چرخ کبود جامه بین ریخته اشک ها ز رخ

تا تو ز جرعه بر زمین جامه عید گستری

آن می و جام بین بهم گوئی دست شعبده