چرخ کبود جامه بین ریخته اشک ها ز رخ

رفت سیاهی از محک، ماند سپید پیکری

تیره شد آب اختران ز آتش روز و می کند

بر درجات خط جام آب چو آتش اختری

تا تو ز جرعه بر زمین جامه عید گستری

آن می و جام بین بهم گوئی دست شعبده

کرده ز سیم ده دهی صره زر شش سری