تا که ترنج را خزان شکل جذام داده بر

مریم عور را کند برگ درخت معجری

میوه چو بانوی ختن در پس حجله های زر

زاغ چو خادم حبش پیش دوان به چاکری

در یرقان شده است رز همچو ترنج زا صفری

نخل به جنبش آمده گرنه یهود شد چرا

پاره زرد بر کتف دوخت بدان مشهری