خود سیه پوشم که دیدی؟ گرنه خون آلودمی

آه جان فرسا اگر در سینه نشکستی مرا

اینکه جان فرسودم از آه، آسمان فرسودمی

غرقه ام در خون و خون چون خشک شد گردد سیاه

کوه غم بر جانم و گردون نبخشاید مرا

کاین غم ار بر کوه بودی من بر او بخشودمی

یوسفانم بسته چاه زمین اند ار نه من