کاین غم ار بر کوه بودی من بر او بخشودمی

غرقه ام در خون و خون چون خشک شد گردد سیاه

خود سیه پوشم که دیدی؟ گرنه خون آلودمی

کوه غم بر جانم و گردون نبخشاید مرا

یوسفانم بسته چاه زمین اند ار نه من

چشمه های خون ز رگ های زمین بگشودمی

گوش من بایستی از سیماب چشم انباشته