برهنه جامها می بخش اگر خورشید ایمانی

به معلولی تن اندر ده که یاقوت از فروع خور

سفر جل رنگ بود اول که آخر گشت رمانی

چو خورشید و چو ایمان شو که ویران ها کنی روشن

چو درویشی به درویشان نظر به کن که جرم خور

به عوری کرد عوران را فنک پوش زمستانی

اگر بر بوی یک رنگی گریزت نیست از یاران