به عوری کرد عوران را فنک پوش زمستانی

چو خورشید و چو ایمان شو که ویران ها کنی روشن

برهنه جامها می بخش اگر خورشید ایمانی

چو درویشی به درویشان نظر به کن که جرم خور

اگر بر بوی یک رنگی گریزت نیست از یاران

به یار بدقناعت کن که بی یاری است بی جانی

نه عیسی داشت از یاران کمینه سوزنی دربر