چو درویشی به درویشان نظر به کن که جرم خور

سفر جل رنگ بود اول که آخر گشت رمانی

چو خورشید و چو ایمان شو که ویران ها کنی روشن

برهنه جامها می بخش اگر خورشید ایمانی

به عوری کرد عوران را فنک پوش زمستانی

اگر بر بوی یک رنگی گریزت نیست از یاران

به یار بدقناعت کن که بی یاری است بی جانی