به از یاقوت اطلس پوش داغ بنده فرمانی

عمارت دوست شد طاووس از آن پای گلین دارد

ولیکن سر بزرگی یافت بوم از بوم ویرانی

شبه را کز سیه پوشی برآمد نام آزادی

نماند آب وفا جائی مگر در جوی درویشان

به آب و دانه ایشان بساز ار مرغ ایشانی

چه آزادند درویشان ز آسیب گران باری