چه محتاجند سلطانان به اسباب جهان بانی

نماند آب وفا جائی مگر در جوی درویشان

به آب و دانه ایشان بساز ار مرغ ایشانی

چه آزادند درویشان ز آسیب گران باری

بدا سلطانیا کورا بود رنج دل آشوبی

خوشا درویشیا کورا بود گنج تن آسانی

پس از سی سال روشن گشت بر خاقانی این معنی