دل مرده در این دخمه پیروزه وطائی

چون پوست فکند و ز دهان مهره برآورد

این افعی پیچان که کند عمر گزائی

می نوش کن و جرعه بر این دخمه فشان ز آنک

بازیچه شمر گردش این گنبد بازیچ

گر طفل نه ای سغبه بازیچه چرائی؟

جام است چو اشک خوش داود و همه بزم