چون پوست فکند و ز دهان مهره برآورد

از خوانچه گردون نکنی زله گدائی

چون خوانچه گردون که نوالت همه زهر است

نانت ز چه شیرین و تو چون تلخ ابائی

این افعی پیچان که کند عمر گزائی

می نوش کن و جرعه بر این دخمه فشان ز آنک

دل مرده در این دخمه پیروزه وطائی