چون خوانچه گردون که نوالت همه زهر است

رستی خورد از خوانچه زرین سمائی

چون خوانچه کنی تا ز سر گرسنه چشمی

از خوانچه گردون نکنی زله گدائی

نانت ز چه شیرین و تو چون تلخ ابائی

چون پوست فکند و ز دهان مهره برآورد

این افعی پیچان که کند عمر گزائی