چون روی پری بینی و آن سلسله زلف

گر طفل نه ای سغبه بازیچه چرائی؟

جام است چو اشک خوش داود و همه بزم

مرغان سلیمان و پری روی سبائی

تعویذ خرد گم کنی و سلسله خائی

بشکست نفس در گلوی بلبله، بس گفت

ای عقل چه درد سری ، ای می چه دوائی