همچو سپند پیش تو سوزم و رقص می کنم

کی شودی لبم محک از کف پای چون تویی

گه گه اگر زکات لب بوسه دهی به بنده ده

تا به خراج ری زنم لاف عطای چون تویی

خود به فدا چنین شود مرد برای چون تویی

گفتی اگرچه خسته ای غم مخور این سخن سزد

خود به دلم گذر کند غم به بقای چون تویی