هم ز آهن تیغ او دیوار کشد عدلش

شاپور ذوالا کتاف است اکناف هدایت را

مانی ضلالت را بر دار کشد عدلش

یاجوج ستم گم شد زان پیش که اسکندر

گل زآتش ظالم خو نالید به درگاهش

از کین گل آتش را بر خار کشد عدلش

چون ابر همی گرید دریا ز سخای او