گل زآتش ظالم خو نالید به درگاهش

مانی ضلالت را بر دار کشد عدلش

یاجوج ستم گم شد زان پیش که اسکندر

هم ز آهن تیغ او دیوار کشد عدلش

از کین گل آتش را بر خار کشد عدلش

چون ابر همی گرید دریا ز سخای او

کان می کشد از دریا کز نار کشد عدلش