کان می کشد از دریا کز نار کشد عدلش

گل زآتش ظالم خو نالید به درگاهش

از کین گل آتش را بر خار کشد عدلش

چون ابر همی گرید دریا ز سخای او

جودش چو کند غارت دریای یتیم آور

آخر نه یتیمان را تیمار کشد عدلش

از خانه مار آید زنبور عسل بیرون