جودش چو کند غارت دریای یتیم آور

از کین گل آتش را بر خار کشد عدلش

چون ابر همی گرید دریا ز سخای او

کان می کشد از دریا کز نار کشد عدلش

آخر نه یتیمان را تیمار کشد عدلش

از خانه مار آید زنبور عسل بیرون

گر یک رقم همت بر مار کشد عدلش