چندین به غم روان چه باشی

ای دل به نوای جان چه باشی

بی برگ و نوا نوان چه باشی

تاری است روان گسسته ده جای

لوح ازل و ابد فرو خوان

بنگر که تو زین و آن چه باشی

آینده و رفته را نگه کن