لوح ازل و ابد فرو خوان

بی برگ و نوا نوان چه باشی

تاری است روان گسسته ده جای

چندین به غم روان چه باشی

بنگر که تو زین و آن چه باشی

آینده و رفته را نگه کن

بشمر که تو در میان چه باشی