کاشکی رنجه شدی باری بدیدی کز غمش

خوی مردم نیست، خوی آفتاب است آن همه

تشنه وصلم مرا آن وعده های کژ که داد

کی کند سیری که می دانم سراب است آن همه

در دل تاریک خاقانی چه تاب است آن همه

از حیاتش گر فروغی یا نسیمی مانده هست

از ثنای صاحب مالک رقاب است آن همه