در دل تاریک خاقانی چه تاب است آن همه

تشنه وصلم مرا آن وعده های کژ که داد

کی کند سیری که می دانم سراب است آن همه

کاشکی رنجه شدی باری بدیدی کز غمش

از حیاتش گر فروغی یا نسیمی مانده هست

از ثنای صاحب مالک رقاب است آن همه

صاحب و مالک رقاب دوده آزادگان