مرغزار چشم من پر ارغوان است از غمت

هر زمان گوئی ز عشق من به جان پرداختی

این سخن باشد مرا پروای جان است از غمت

از گلستان رخت باری مرا گر هیچ نیست

زعفران شادی فزاید وین بتر کاندوه من

دور از آن رخ زین رخ چون زعفران است از غمت

محنت اندر سینه من ره ندانستی کنون