روزگاری روزگار از فتنه ها آسوده بود

کآسمان آمین کند وقت مبارک باد من

ترک تاز غمزه تو غارت از جان درگرفت

رای قربان کرد و اول زخم ز ایمان درگرفت

زلف شب رنگ تو آمد فتنه دوران درگرفت

کار ما خود رفته بود از دست باز از عشق تو

دهر زخمه درفزود و چرخ دستان درگرفت