خوی تو با ما چه روزی زندگانی کرده بود

زلف شب رنگ تو آمد فتنه دوران درگرفت

کار ما خود رفته بود از دست باز از عشق تو

دهر زخمه درفزود و چرخ دستان درگرفت

کز پی خونریز ما را، راه هجران درگرفت

ماتم دل ها عروسی بود ما را پیش ازین

تا درآمد شحنه ای غم غارت جان درگرفت