ای عفی الله در تو گوئی ذره ای ز آن درگرفت

ماتم دل ها عروسی بود ما را پیش ازین

تا درآمد شحنه ای غم غارت جان درگرفت

ناله ها کردم چنان کز چرخ بانگ آمد که بس

از دم سردم چراغ آسمان بتوان نشاند

وز تف آهم هزاران شمع بتوان درگرفت

گفتی ای خاقانی از غرقاب غم چون می رهی