گفتی ای خاقانی از غرقاب غم چون می رهی

ای عفی الله در تو گوئی ذره ای ز آن درگرفت

از دم سردم چراغ آسمان بتوان نشاند

وز تف آهم هزاران شمع بتوان درگرفت

چون رهم کز پای من تا سر به طوفان درگرفت

دل که از درگاه تو محروم شد محروم وار

رفت و راه آستان صدر ایران درگرفت