دل که از درگاه تو محروم شد محروم وار

وز تف آهم هزاران شمع بتوان درگرفت

گفتی ای خاقانی از غرقاب غم چون می رهی

چون رهم کز پای من تا سر به طوفان درگرفت

رفت و راه آستان صدر ایران درگرفت

سروری کز روی نسبت وز عروسان صفا

هم پسر عم من است امروز و هم داماد من