چون رهم کز پای من تا سر به طوفان درگرفت

از دم سردم چراغ آسمان بتوان نشاند

وز تف آهم هزاران شمع بتوان درگرفت

گفتی ای خاقانی از غرقاب غم چون می رهی

دل که از درگاه تو محروم شد محروم وار

رفت و راه آستان صدر ایران درگرفت

سروری کز روی نسبت وز عروسان صفا