یک دمی تا می زیم در هجر و امید وصال

تا چراغ عمر قدری روشنایی می دهد

از پی دریوزه وصل آمدم در کوی تو

چون کنم چون بخت روزی از گدایی می دهد

گه کلاهم می برد گه پادشاهی می دهد

گر مرا محنت گیائی می دهد از باغ عشق

در شک افتم کن مرا دولت کیایی می دهد