ز تو تا غایت مقصد چه یک روزه چه صد ساله

نجیب آسا گرت باری است، تا کی راه نارفتن

هنوز اندر بیابان باشی آن ساعت که جانت را

ازین کرخ فنا باید به بغداد بقا رفتن

چو راهی در میان داری که می باید تو را رفتن

اگر نه دشمن خویشی چه می باید همه خود را

درون سو شسته جان کندن برون سو ناروا رفتن