درون سو شسته جان کندن برون سو ناروا رفتن

ز تو تا غایت مقصد چه یک روزه چه صد ساله

چو راهی در میان داری که می باید تو را رفتن

اگر نه دشمن خویشی چه می باید همه خود را

در این منزل ز سربازی پناهی ساز خاقانی

که ره پر لشکر جادوست نتوان بی عصا رفتن

به ترک نفس گوی از خاصه عشقی که زشت آید