گر این کوه شریعت بود چندین گاه آرامش

دریغا گنجه خرم که اکنون جای ماتم شد

که از فر چنین صدری فراق افتاد فرجامش

اگر در جنبش آید باز خاک او عجب نبود

نباتش هر زمانی از زبان حال می گوید

کس کن ابر ما گم کرد، گم باد از جهان نامش

زهی صدری که خصمت را گیا نفرین همی خواند