سخن پیرایه کهنه است و طبع من مطرا گر

ضمیرم نیز نحل آسا شفای جان می افزاید

به جان تو که گردون را ولیعهد است جاه تو

اگر درعهد تو چون من سخن گویی پدید آید

مرا بنمای استادی کز این سان کهنه آراید