ضمیرم نیز نحل آسا شفای جان می افزاید

چو یزدان وحی کرد از غیب سوی نحل، می شایست

اگر تو سوی خاقانی فرستی نامه ای شاید

اگر ذات تو یزدان وار فیض فضل می بارد

به جان تو که گردون را ولیعهد است جاه تو

اگر درعهد تو چون من سخن گویی پدید آید

سخن پیرایه کهنه است و طبع من مطرا گر