با صبح خوش درکش عنان برجه رکاب می ستان

کانگه به عمری نیم دم دریافت نتوان صبح را

مرد از دو رنگی طاق به، این رنگ ها بر طاق نه

هم دور خود هم دور ده و انصاف بستان صبح را

کز کم حیاتی در جهان تنگ است میدان صبح را

بر روی صبح از ژاله خوی، خوی سرد بین بر روی وی

گوئی زدش زنبور دی چون دید عریان صبح را