ور پی ز خود بیرون نهی آتش گلستان آیدت

آن نازنینان زیر خاک افکنده چرخ اند پاک

ای بس که نالی دردناک ار یاد ایشان آیدت

گر داد آزادی دهی قد خم کنی در خم جهی

چون از نیازت بوی نه، کعبه پرستی روی نه

چون آبت اندر جوی نه، پل کردن آسان آیدت

تا زهد تو زرق است بس، بر کفر داری دست رس