تا زهد تو زرق است بس، بر کفر داری دست رس

ور پی ز خود بیرون نهی آتش گلستان آیدت

چون از نیازت بوی نه، کعبه پرستی روی نه

چون آبت اندر جوی نه، پل کردن آسان آیدت

می گیر و صافی کن نفس، تا کفر ایمان آیدت

بگذار زهد بی نمک، هل تا فرود آید فلک

هر رخنه کید یک به یک، بر طاق ویران آیدت