هر رخنه کید یک به یک، بر طاق ویران آیدت

تا زهد تو زرق است بس، بر کفر داری دست رس

می گیر و صافی کن نفس، تا کفر ایمان آیدت

بگذار زهد بی نمک، هل تا فرود آید فلک

بر یاد خاقان کبیر ار می خوری جان بخشدت

بل کان شه اقلیم گر، اقلیم توران بخشدت

مجلس پری خانه شمر، بزم سلیمان بین در او