این اسب چوبین پی کنم چون مرد میدان نیستم

خود کوی سودا نسپرم خود روی زیبا ننگرم

بر دام خوبان نگذرم چون مرغ ایشان نیستم

یاد بتان تا کی کنم، فرش هوس را طی کنم

شیدای هر مهوش نیم، جویای هر دلکش نیم

پروانه آتش نیم، مرغ سلیمان نیستم

بس نقب کافکندم نهان بر حقه لعل بتان