امید عدلش ملک را چون عقل در جان پرورد

هر صبح از سودای او بر خاک غلطان بینمش

گویم که باد چرخ زین زیر سلیمان می رود

در موکب روح الامین دیوی پری سان می رود

خورشید فضلش خلق را چون لعل در کان پرورد

خلقش که گل را برد آب از تابش رای صواب

آن گل شکردان کافتاب اندر صفاهان پرورد