آمد و دندان کنان در دم مارم ببرد

جوجوم از عشق آنک خالش مشکین جوی است

این دل مسکین چو دید خر شد و بارم ببرد

عشق برون آورد مهره ز دندان مار

دید دلم وقف عشق خانه بام آسمان

خانه فروشی بزد دل ز کنارم ببرد

گفتی خاقانیا آب رخت چون نماند