گفتی خاقانیا آب رخت چون نماند

آمد و دندان کنان در دم مارم ببرد

دید دلم وقف عشق خانه بام آسمان

خانه فروشی بزد دل ز کنارم ببرد

آب رخم هم به آب گریه زارم ببرد

از مژه گوهر نثار کردم و اکنون به قدر

خاک در شهریار آب نثارم ببرد