خاک در شهریار آب نثارم ببرد

گفتی خاقانیا آب رخت چون نماند

آب رخم هم به آب گریه زارم ببرد

از مژه گوهر نثار کردم و اکنون به قدر

پادشه بحر و بر خسرو اقلیم بخش

شاه سخا ارسلان افسر و دیهیم بخش

شقه چارم فلک چتر سیاهش سزد